اصلا فك نمیكردم برای بار دوم اینقدر زود بیام بنویسم.....
بازم انگشتامو ول میكنم رو كیبورد..... بذارم هرجا میخوان برن...
اولین باری كه نوشتم برای كسی ...
 نوشتم كه عوض شدم .. عوضی شدم ... جوابم داد .. با خودت آشتی كن تا دیر نشده.....
آشتی.... !! یادم نمیاد كی قهر كردم باهاش.. یادم نیست اصلا چی شد اینقد زود از خودم دور شدم...
چه بلایی به سرم اومده.....
هر روز دارم دعا میكنم كه خدایا كمكم كن... تنهام نذار .. نذار  راه اشتباه رو برم .... میترسم...
بعضی روزا هم اینقدر با خودم درگیرم كه از همین هم غافل میمونم....
من كی بودم ... چی شدم.... كوش اون آدم سابق....
میگن آدمی كه خواب باشه صداش كنی میتونه از خواب پاشه...
ولی مثه اینكه خودمو زدم بخواب  ... شنا بلد نیستم ولی زدم به آب.

انگشتان خود را رها میكنم و میگذارم هر كدام از دكمه های صفحه كلید را كه میخواهند بفشارند.... بدون حتی لمحه ای فكر و تامل، اینكه نهایت تفكركنم یك كلمه را بپیمایم جدای از معنی ... صبر كنم تا خودش بیرون بریزد. عچب چیز مزخرفی شد... مزخرف؟؟ اعتماد به نفست كو پس...! طراوشات یك ذهن ویروسی.........
چندی به این نتیجه رسیدم كه ویروس گرفتم... همه جا ویروس كشی میكنم... اما خودم دچار ویروسی شدم كه از درمانش عاجزم... سردرگمی.. اتلاف وقت.... هرز رفتن زمان...
كاش این ساعت ها میاستادند... یا شاید كاش من اتلاف را درك نمیكردم تا مانند بقییه ... سر خودم رو گول بزنم كه همه چی عالیه.............
نمیدونم باز هم میام بنویسم یا نه.....